2 Raja-raja 4

Pasal 4

א וְאִשָּׁ֣ה אַחַ֣ת מִנְּשֵׁ֣י בְנֵֽי־הַ֠נְּבִיאִים צָעֲקָ֨ה אֶל־אֱלִישָׁ֜ע לֵאמֹ֗ר עַבְדְּךָ֤ אִישִׁי֙ מֵ֔ת וְאַתָּ֣ה יָדַ֔עְתָּ כִּ֣י עַבְדְּךָ֔ הָיָ֥ה יָרֵ֖א אֶת־יְהוָ֑ה וְהַ֨נֹּשֶׁ֔ה בָּ֗א לָקַ֜חַת אֶת־שְׁנֵ֧י יְלָדַ֛י ל֖וֹ לַעֲבָדִֽים׃
1 Seorang perempuan dari antara istri-istri murid para nabi berseru kepada Elisa, katanya: “Hambamu, suamiku, telah meninggal, dan engkau tahu bahwa hambamu itu takut akan Yang Mahakekal. Sekarang si pemberi utang telah datang untuk mengambil kedua anakku menjadi budaknya.”
ב וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֤יהָ אֱלִישָׁע֙ מָ֣ה אֶֽעֱשֶׂה־לָּ֔ךְ הַגִּ֣ידִי לִ֔י מַה־יֶּשׁ־לכי [לָ֖ךְ] בַּבָּ֑יִת וַתֹּ֗אמֶר אֵ֣ין לְשִׁפְחָתְךָ֥ כֹל֙ בַּבַּ֔יִת כִּ֖י אִם־אָס֥וּךְ שָֽׁמֶן׃
2 Kata Elisa kepadanya: “Apa yang dapat kulakukan untukmu? Beritahukanlah kepadaku, apa yang kaumiliki di rumah?” Jawab perempuan itu: “Hambamu ini tidak mempunyai apa pun di rumah, kecuali sebuah buli-buli berisi minyak.”
ג וַיֹּ֗אמֶר לְכִ֨י שַׁאֲלִי־לָ֤ךְ כֵּלִים֙ מִן־הַח֔וּץ מֵאֵ֖ת כָּל־שכנכי [שְׁכֵנָ֑יִךְ] כֵּלִ֥ים רֵקִ֖ים אַל־תַּמְעִֽיטִי׃
3 Kata Elisa: “Pergilah, pinjamlah bejana-bejana dari luar, dari semua tetanggamu, bejana-bejana kosong, dan jangan sedikit.”
ד וּבָ֗את וְסָגַ֤רְתְּ הַדֶּ֙לֶת֙ בַּעֲדֵ֣ךְ וּבְעַד־בָּנַ֔יִךְ וְיָצַ֕קְתְּ עַ֥ל כָּל־הַכֵּלִ֖ים הָאֵ֑לֶּה וְהַמָּלֵ֖א תַּסִּֽיעִי׃
4 Kemudian masuklah, tutuplah pintu di belakangmu dan anak-anakmu, lalu tuanglah minyak ke dalam semua bejana itu. Setiap bejana yang sudah penuh, pindahkanlah ke samping.
ה וַתֵּ֙לֶךְ֙ מֵֽאִתּ֔וֹ וַתִּסְגֹּ֣ר הַדֶּ֔לֶת בַּעֲדָ֖הּ וּבְעַ֣ד בָּנֶ֑יהָ הֵ֛ם מַגִּשִׁ֥ים אֵלֶ֖יהָ וְהִ֥יא מיצקת [מוֹצָֽקֶת׃]
5 Maka pergilah perempuan itu dari hadapan Elisa, lalu menutup pintu di belakangnya dan di belakang anak-anaknya. Anak-anaknya mendekatkan bejana-bejana kepadanya, dan ia terus menuang minyak.
ו וַיְהִ֣י ׀ כִּמְלֹ֣את הַכֵּלִ֗ים וַתֹּ֤אמֶר אֶל־בְּנָהּ֙ הַגִּ֨ישָׁה אֵלַ֥י עוֹד֙ כֶּ֔לִי וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אֵ֥ין ע֖וֹד כֶּ֑לִי וַֽיַּעֲמֹ֖ד הַשָּֽׁמֶן׃
6 Setelah semua bejana itu penuh, berkatalah perempuan itu kepada anaknya: “Dekatkanlah kepadaku satu bejana lagi.” Tetapi anaknya menjawab: “Tidak ada lagi bejana.” Lalu minyak itu berhenti mengalir.
ז וַתָּבֹ֗א וַתַּגֵּד֙ לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וַיֹּ֗אמֶר לְכִי֙ מִכְרִ֣י אֶת־הַשֶּׁ֔מֶן וְשַׁלְּמִ֖י אֶת־נשיכי [נִשְׁיֵ֑ךְ] וְאַ֣תְּ בניכי [וּבָנַ֔יִךְ] תִֽחְיִ֖י בַּנּוֹתָֽר׃ (פ)
7 Lalu perempuan itu datang dan memberitahukannya kepada abdi Allah. Kata Elisa: “Pergilah, juallah minyak itu dan lunasilah utangmu. Engkau dan anak-anakmu dapat hidup dari sisanya.”
ח וַיְהִ֨י הַיּ֜וֹם וַיַּעֲבֹ֧ר אֱלִישָׁ֣ע אֶל־שׁוּנֵ֗ם וְשָׁם֙ אִשָּׁ֣ה גְדוֹלָ֔ה וַתַּחֲזֶק־בּ֖וֹ לֶאֱכָל־לָ֑חֶם וַֽיְהִי֙ מִדֵּ֣י עָבְר֔וֹ יָסֻ֥ר שָׁ֖מָּה לֶאֱכָל־לָֽחֶם׃
8 Pada suatu hari Elisa pergi ke Sunem. Di sana ada seorang perempuan terpandang yang mendesaknya untuk makan. Sejak itu, setiap kali Elisa lewat, ia singgah di sana untuk makan.
ט וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אִישָׁ֔הּ הִנֵּה־נָ֣א יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י אִ֥ישׁ אֱלֹהִ֖ים קָד֣וֹשׁ ה֑וּא עֹבֵ֥ר עָלֵ֖ינוּ תָּמִֽיד׃
9 Kata perempuan itu kepada suaminya: “Sungguh, aku tahu bahwa orang yang selalu singgah di tempat kita ini adalah abdi Allah yang kudus.
י נַֽעֲשֶׂה־נָּ֤א עֲלִיַּת־קִיר֙ קְטַנָּ֔ה וְנָשִׂ֨ים ל֥וֹ שָׁ֛ם מִטָּ֥ה וְשֻׁלְחָ֖ן וְכִסֵּ֣א וּמְנוֹרָ֑ה וְהָיָ֛ה בְּבֹא֥וֹ אֵלֵ֖ינוּ יָס֥וּר שָֽׁמָּה׃
10 Marilah kita membuat sebuah kamar atas yang kecil berdinding tembok, lalu kita sediakan baginya di sana sebuah tempat tidur, sebuah meja, sebuah kursi, dan sebuah kaki pelita. Setiap kali ia datang kepada kita, ia dapat singgah di sana.”
יא וַיְהִ֥י הַיּ֖וֹם וַיָּ֣בֹא שָׁ֑מָּה וַיָּ֥סַר אֶל־הָעֲלִיָּ֖ה וַיִּשְׁכַּב־שָֽׁמָּה׃
11 Pada suatu hari Elisa datang ke sana, lalu ia masuk ke kamar atas itu dan berbaring di sana.
יב וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־גֵּחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ קְרָ֖א לַשּׁוּנַמִּ֣ית הַזֹּ֑את וַיִּקְרָא־לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד לְפָנָֽיו׃
12 Kata Elisa kepada Gehazi, pelayannya: “Panggillah perempuan Sunem ini.” Gehazi pun memanggilnya, lalu perempuan itu berdiri di hadapannya.
יג וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אֱמָר־נָ֣א אֵלֶיהָ֮ הִנֵּ֣ה חָרַ֣דְתְּ ׀ אֵלֵינוּ֮ אֶת־כָּל־הַחֲרָדָ֣ה הַזֹּאת֒ מֶ֚ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔ךְ הֲיֵ֤שׁ לְדַבֶּר־לָךְ֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ א֖וֹ אֶל־שַׂ֣ר הַצָּבָ֑א וַתֹּ֕אמֶר בְּת֥וֹךְ עַמִּ֖י אָנֹכִ֥י יֹשָֽׁבֶת׃
13 Kata Elisa kepada Gehazi: “Katakanlah kepadanya: ‘Engkau sudah bersusah payah untuk kami dengan segala kerepotan ini. Apa yang dapat kami lakukan untukmu? Adakah sesuatu yang perlu kami bicarakan untukmu kepada raja atau kepada panglima tentara?’” Jawab perempuan itu: “Aku tinggal di tengah-tengah kaumku sendiri.”
יד וַיֹּ֕אמֶר וּמֶ֖ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֑הּ וַיֹּ֣אמֶר גֵּיחֲזִ֗י אֲבָ֛ל בֵּ֥ן אֵֽין־לָ֖הּ וְאִישָׁ֥הּ זָקֵֽן׃
14 Kata Elisa: “Lalu apa yang dapat dilakukan untuknya?” Jawab Gehazi: “Sebenarnya, ia tidak mempunyai anak laki-laki, dan suaminya sudah tua.”
טו וַיֹּ֖אמֶר קְרָא־לָ֑הּ וַיִּקְרָא־לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד בַּפָּֽתַח׃
15 Kata Elisa: “Panggillah dia.” Gehazi pun memanggilnya, lalu perempuan itu berdiri di ambang pintu.
טז וַיֹּ֗אמֶר לַמּוֹעֵ֤ד הַזֶּה֙ כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה אתי [אַ֖תְּ] חֹבֶ֣קֶת בֵּ֑ן וַתֹּ֗אמֶר אַל־אֲדֹנִי֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אַל־תְּכַזֵּ֖ב בְּשִׁפְחָתֶֽךָ׃
16 Kata Elisa: “Pada waktu seperti ini tahun depan, engkau akan memeluk seorang anak laki-laki.” Jawab perempuan itu: “Jangan, tuanku, abdi Allah, janganlah berdusta kepada hambamu ini.”
יז וַתַּ֥הַר הָאִשָּׁ֖ה וַתֵּ֣לֶד בֵּ֑ן לַמּוֹעֵ֤ד הַזֶּה֙ כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יהָ אֱלִישָֽׁע׃
17 Perempuan itu pun mengandung dan melahirkan seorang anak laki-laki pada waktu seperti itu tahun berikutnya, seperti yang telah dikatakan Elisa kepadanya.
יח וַיִּגְדַּ֖ל הַיָּ֑לֶד וַיְהִ֣י הַיּ֔וֹם וַיֵּצֵ֥א אֶל־אָבִ֖יו אֶל־הַקֹּצְרִֽים׃
18 Anak itu pun bertambah besar. Pada suatu hari ia pergi mendapatkan ayahnya, yang sedang bersama para penuai.
יט וַיֹּ֥אמֶר אֶל־אָבִ֖יו רֹאשִׁ֣י ׀ רֹאשִׁ֑י וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־הַנַּ֔עַר שָׂאֵ֖הוּ אֶל־אִמּֽוֹ׃
19 Anak itu berkata kepada ayahnya: “Kepalaku, kepalaku!” Lalu ayahnya berkata kepada seorang pelayan: “Gendonglah dia dan bawalah kepada ibunya.”
כ וַיִּשָּׂאֵ֔הוּ וַיְבִיאֵ֖הוּ אֶל־אִמּ֑וֹ וַיֵּ֧שֶׁב עַל־בִּרְכֶּ֛יהָ עַד־הַֽצָּהֳרַ֖יִם וַיָּמֹֽת׃
20 Pelayan itu menggendongnya dan membawanya kepada ibunya. Anak itu duduk di pangkuan ibunya sampai tengah hari, lalu ia meninggal.
כא וַתַּ֙עַל֙ וַתַּשְׁכִּבֵ֔הוּ עַל־מִטַּ֖ת אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים וַתִּסְגֹּ֥ר בַּעֲד֖וֹ וַתֵּצֵֽא׃
21 Lalu perempuan itu naik, membaringkan anak itu di atas tempat tidur abdi Allah, menutup pintu di belakangnya, lalu keluar.
כב וַתִּקְרָא֮ אֶל־אִישָׁהּ֒ וַתֹּ֗אמֶר שִׁלְחָ֨ה נָ֥א לִי֙ אֶחָ֣ד מִן־הַנְּעָרִ֔ים וְאַחַ֖ת הָאֲתֹנ֑וֹת וְאָר֛וּצָה עַד־אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים וְאָשֽׁוּבָה׃
22 Kemudian perempuan itu memanggil suaminya dan berkata: “Tolong suruhlah kepadaku salah seorang pelayan dan salah seekor keledai betina, supaya aku dapat bergegas pergi kepada abdi Allah, lalu segera kembali.”
כג וַיֹּ֗אמֶר מַ֠דּוּעַ אתי [אַ֣תְּ] הלכתי [הֹלֶ֤כֶת] אֵלָיו֙ הַיּ֔וֹם לֹֽא־חֹ֖דֶשׁ וְלֹ֣א שַׁבָּ֑ת וַתֹּ֖אמֶר שָׁלֽוֹם׃
23 Kata suaminya: “Mengapa engkau hendak pergi kepadanya hari ini? Hari ini bukan bulan baru dan bukan Sabat.” Jawab perempuan itu: “Semuanya baik.”
כד וַֽתַּחֲבֹשׁ֙ הָֽאָת֔וֹן וַתֹּ֥אמֶר אֶֽל־נַעֲרָ֖הּ נְהַ֣ג וָלֵ֑ךְ אַל־תַּעֲצָר־לִ֣י לִרְכֹּ֔ב כִּ֖י אִם־אָמַ֥רְתִּי לָֽךְ׃
24 Lalu perempuan itu memasang pelana pada keledai betina itu dan berkata kepada pelayannya: “Halaulah keledai ini dan pergilah cepat! Jangan perlambat tunggangan ini karena aku, kecuali kalau aku menyuruhmu.”
כה וַתֵּ֗לֶךְ וַתָּב֛וֹא אֶל־אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים אֶל־הַ֣ר הַכַּרְמֶ֑ל וַ֠יְהִי כִּרְא֨וֹת אִישׁ־הָאֱלֹהִ֤ים אֹתָהּ֙ מִנֶּ֔גֶד וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל־גֵּיחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ הִנֵּ֖ה הַשּׁוּנַמִּ֥ית הַלָּֽז׃
25 Maka pergilah perempuan itu dan sampailah ia kepada abdi Allah di Gunung Karmel. Ketika abdi Allah itu melihat dia dari jauh, berkatalah ia kepada Gehazi, pelayannya: “Lihat, itu perempuan Sunem itu.”
כו עַתָּה֮ רֽוּץ־נָ֣א לִקְרָאתָהּ֒ וֶאֱמָר־לָ֗הּ הֲשָׁל֥וֹם לָ֛ךְ הֲשָׁל֥וֹם לְאִישֵׁ֖ךְ הֲשָׁל֣וֹם לַיָּ֑לֶד וַתֹּ֖אמֶר שָׁלֽוֹם׃
26 “Sekarang, larilah menyongsong dia dan tanyakan kepadanya: ‘Apakah engkau baik-baik saja? Apakah suamimu baik-baik saja? Apakah anak itu baik-baik saja?’” Jawab perempuan itu: “Semuanya baik.”
כז וַתָּבֹ֞א אֶל־אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ אֶל־הָהָ֔ר וַֽתַּחֲזֵ֖ק בְּרַגְלָ֑יו וַיִּגַּ֨שׁ גֵּֽיחֲזִ֜י לְהָדְפָ֗הּ וַיֹּאמֶר֩ אִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֤ים הַרְפֵּֽה־לָהּ֙ כִּֽי־נַפְשָׁ֣הּ מָֽרָה־לָ֔הּ וַֽיהוָה֙ הֶעְלִ֣ים מִמֶּ֔נִּי וְלֹ֥א הִגִּ֖יד לִֽי׃
27 Ketika perempuan itu sampai kepada abdi Allah di gunung itu, ia memegang erat kakinya. Gehazi datang mendekat untuk menyingkirkan dia, tetapi abdi Allah itu berkata: “Biarkanlah dia, sebab hatinya sedang pedih. Yang Mahakekal telah menyembunyikannya dariku dan tidak memberitahukannya kepadaku.”
כח וַתֹּ֕אמֶר הֲשָׁאַ֥לְתִּי בֵ֖ן מֵאֵ֣ת אֲדֹנִ֑י הֲלֹ֣א אָמַ֔רְתִּי לֹ֥א תַשְׁלֶ֖ה אֹתִֽי׃
28 Kata perempuan itu: “Pernahkah aku meminta seorang anak laki-laki dari tuanku? Bukankah sudah kukatakan: ‘Janganlah memberiku harapan palsu’?”
כט וַיֹּ֨אמֶר לְגֵיחֲזִ֜י חֲגֹ֣ר מָתְנֶ֗יךָ וְקַ֨ח מִשְׁעַנְתִּ֣י בְיָדְךָ֮ וָלֵךְ֒ כִּֽי־תִמְצָ֥א אִישׁ֙ לֹ֣א תְבָרְכֶ֔נּוּ וְכִֽי־יְבָרֶכְךָ֥ אִ֖ישׁ לֹ֣א תַעֲנֶנּ֑וּ וְשַׂמְתָּ֥ מִשְׁעַנְתִּ֖י עַל־פְּנֵ֥י הַנָּֽעַר׃
29 Kata Elisa kepada Gehazi: “Ikatlah pinggangmu, bawalah tongkatku di tanganmu, lalu pergilah. Jika engkau bertemu dengan seseorang, jangan memberi salam kepadanya, dan jika seseorang memberi salam kepadamu, jangan membalasnya. Lalu letakkanlah tongkatku di atas wajah anak itu.”
ל וַתֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣ם הַנַּ֔עַר חַי־יְהוָ֥ה וְחֵֽי־נַפְשְׁךָ֖ אִם־אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיָּ֖קָם וַיֵּ֥לֶךְ אַחֲרֶֽיהָ׃
30 Tetapi ibu anak itu berkata: “Demi Yang Mahakekal yang hidup dan demi hidupmu, aku tidak akan meninggalkan engkau.” Lalu Elisa bangkit dan pergi mengikuti perempuan itu.
לא וְגֵחֲזִ֞י עָבַ֣ר לִפְנֵיהֶ֗ם וַיָּ֤שֶׂם אֶת־הַמִּשְׁעֶ֙נֶת֙ עַל־פְּנֵ֣י הַנַּ֔עַר וְאֵ֥ין ק֖וֹל וְאֵ֣ין קָ֑שֶׁב וַיָּ֤שָׁב לִקְרָאתוֹ֙ וַיַּגֶּד־ל֣וֹ לֵאמֹ֔ר לֹ֥א הֵקִ֖יץ הַנָּֽעַר׃
31 Gehazi berjalan mendahului mereka dan meletakkan tongkat itu di atas wajah anak itu, tetapi tidak ada suara dan tidak ada tanda bahwa ia mendengar. Lalu Gehazi kembali menyongsong Elisa dan memberitahukan kepadanya: “Anak itu tidak bangun.”
לב וַיָּבֹ֥א אֱלִישָׁ֖ע הַבָּ֑יְתָה וְהִנֵּ֤ה הַנַּ֙עַר֙ מֵ֔ת מֻשְׁכָּ֖ב עַל־מִטָּתֽוֹ׃
32 Ketika Elisa masuk ke dalam rumah itu, sungguh, anak itu sudah mati, terbaring di atas tempat tidurnya.
לג וַיָּבֹ֕א וַיִּסְגֹּ֥ר הַדֶּ֖לֶת בְּעַ֣ד שְׁנֵיהֶ֑ם וַיִּתְפַּלֵּ֖ל אֶל־יְהוָֽה׃
33 Elisa masuk, lalu menutup pintu di belakang mereka berdua, dan ia berdoa kepada Yang Mahakekal.
לד וַיַּ֜עַל וַיִּשְׁכַּ֣ב עַל־הַיֶּ֗לֶד וַיָּשֶׂם֩ פִּ֨יו עַל־פִּ֜יו וְעֵינָ֤יו עַל־עֵינָיו֙ וְכַפָּ֣יו עַל־כפו [כַּפָּ֔יו] וַיִּגְהַ֖ר עָלָ֑יו וַיָּ֖חָם בְּשַׂ֥ר הַיָּֽלֶד׃
34 Lalu ia naik dan berbaring di atas anak itu. Ia meletakkan mulutnya di atas mulut anak itu, matanya di atas mata anak itu, dan telapak tangannya di atas telapak tangan anak itu. Ia merentangkan tubuhnya di atas anak itu, dan tubuh anak itu pun menjadi hangat.
לה וַיָּ֜שָׁב וַיֵּ֣לֶךְ בַּבַּ֗יִת אַחַ֥ת הֵ֙נָּה֙ וְאַחַ֣ת הֵ֔נָּה וַיַּ֖עַל וַיִּגְהַ֣ר עָלָ֑יו וַיְזוֹרֵ֤ר הַנַּ֙עַר֙ עַד־שֶׁ֣בַע פְּעָמִ֔ים וַיִּפְקַ֥ח הַנַּ֖עַר אֶת־עֵינָֽיו׃
35 Lalu Elisa turun kembali dan berjalan di dalam rumah itu, sekali ke sana dan sekali ke sini. Kemudian ia naik lagi dan merentangkan tubuhnya di atas anak itu. Anak itu pun bersin sampai tujuh kali, lalu membuka matanya.
לו וַיִּקְרָ֣א אֶל־גֵּיחֲזִ֗י וַיֹּ֙אמֶר֙ קְרָא֙ אֶל־הַשֻּׁנַמִּ֣ית הַזֹּ֔את וַיִּקְרָאֶ֖הָ וַתָּב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיֹּ֖אמֶר שְׂאִ֥י בְנֵֽךְ׃
36 Lalu Elisa memanggil Gehazi dan berkata: “Panggillah perempuan Sunem ini.” Gehazi pun memanggilnya. Ketika perempuan itu datang kepadanya, Elisa berkata: “Angkatlah anakmu.”
לז וַתָּבֹא֙ וַתִּפֹּ֣ל עַל־רַגְלָ֔יו וַתִּשְׁתַּ֖חוּ אָ֑רְצָה וַתִּשָּׂ֥א אֶת־בְּנָ֖הּ וַתֵּצֵֽא׃ (פ)
37 Perempuan itu masuk, lalu tersungkur di depan kaki Elisa dan sujud sampai ke tanah. Kemudian ia mengangkat anaknya dan keluar.
לח וֶאֱלִישָׁ֞ע שָׁ֤ב הַגִּלְגָּ֙לָה֙ וְהָרָעָ֣ב בָּאָ֔רֶץ וּבְנֵי֙ הַנְּבִיאִ֔ים יֹשְׁבִ֖ים לְפָנָ֑יו וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲר֗וֹ שְׁפֹת֙ הַסִּ֣יר הַגְּדוֹלָ֔ה וּבַשֵּׁ֥ל נָזִ֖יד לִבְנֵ֥י הַנְּבִיאִֽים׃
38 Elisa kembali ke Gilgal, dan kelaparan melanda negeri itu. Ketika rombongan nabi duduk di hadapannya, ia berkata kepada pelayannya, “Taruhlah periuk yang besar di atas tungku dan masaklah sup sayur untuk rombongan nabi itu.”
לט וַיֵּצֵ֨א אֶחָ֣ד אֶל־הַשָּׂדֶה֮ לְלַקֵּ֣ט אֹרֹת֒ וַיִּמְצָא֙ גֶּ֣פֶן שָׂדֶ֔ה וַיְלַקֵּ֥ט מִמֶּ֛נּוּ פַּקֻּעֹ֥ת שָׂדֶ֖ה מְלֹ֣א בִגְד֑וֹ וַיָּבֹ֗א וַיְפַלַּ֛ח אֶל־סִ֥יר הַנָּזִ֖יד כִּֽי־לֹ֥א יָדָֽעוּ׃
39 Lalu salah seorang dari mereka pergi ke ladang untuk memetik sayur-sayuran. Ia menemukan sejenis tanaman menjalar liar, lalu memetik darinya labu-labu liar sampai penuh lipatan bajunya. Kemudian ia datang dan memotong-motongnya ke dalam periuk sayur itu, sebab mereka tidak mengenalnya.
מ וַיִּֽצְק֥וּ לַאֲנָשִׁ֖ים לֶאֱכ֑וֹל וַ֠יְהִי כְּאָכְלָ֨ם מֵהַנָּזִ֜יד וְהֵ֣מָּה צָעָ֗קוּ וַיֹּֽאמְרוּ֙ מָ֤וֶת בַּסִּיר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וְלֹ֥א יָכְל֖וּ לֶאֱכֹֽל׃
40 Kemudian mereka menuangkannya bagi orang-orang itu untuk dimakan. Ketika mereka sedang memakan sayur itu, berteriaklah mereka: “Hai abdi Allah, ada maut di dalam periuk!” Dan mereka tidak dapat memakannya.
מא וַיֹּ֙אמֶר֙ וּקְחוּ־קֶ֔מַח וַיַּשְׁלֵ֖ךְ אֶל־הַסִּ֑יר וַיֹּ֗אמֶר צַ֤ק לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ וְלֹ֥א הָיָ֛ה דָּבָ֥ר רָ֖ע בַּסִּֽיר׃ (ס)
41 Kata Elisa: “Ambillah tepung.” Lalu ia melemparkannya ke dalam periuk itu dan berkata: “Tuangkanlah bagi orang-orang itu, supaya mereka makan.” Maka tidak ada lagi sesuatu yang berbahaya di dalam periuk itu.
מב וְאִ֨ישׁ בָּ֜א מִבַּ֣עַל שָׁלִ֗שָׁה וַיָּבֵא֩ לְאִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֜ים לֶ֤חֶם בִּכּוּרִים֙ עֶשְׂרִֽים־לֶ֣חֶם שְׂעֹרִ֔ים וְכַרְמֶ֖ל בְּצִקְלֹנ֑וֹ וַיֹּ֕אמֶר תֵּ֥ן לָעָ֖ם וְיֹאכֵֽלוּ׃
42 Datanglah seorang laki-laki dari Baal-Salisa. Ia membawa bagi abdi Allah roti dari hasil panen pertama, yaitu dua puluh roti jelai, serta bulir-bulir jelai muda di dalam kantongnya. Lalu Elisa berkata: “Berikanlah kepada orang-orang itu, supaya mereka makan.”
מג וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר׃
43 Tetapi pelayannya berkata: “Bagaimana mungkin aku menghidangkan ini di hadapan seratus orang?” Jawab Elisa: “Berikanlah kepada orang-orang itu, supaya mereka makan, sebab beginilah firman Yang Mahakekal: Mereka akan makan, dan masih akan ada sisanya.”
מד וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה׃ (פ)
44 Lalu pelayan itu menghidangkannya di hadapan mereka. Mereka makan, dan masih ada sisanya, sesuai dengan firman Yang Mahakekal.
Pasal SebelumnyaPasal Berikutnya